İşte bu kadar..

Friendfeed de dolaşırken çocukluğuma yolculuk yaptım bu gün.. Sevdiğimiz kızın ismini sıralara kazıdığımız zamanlara. Kendi kendime dedim ketumluğun, kendinden yemenin zamanı olmasın , olmamalı. Uzun bi ara vermiştim daha içli bi şekilde döndüm.

Monami’yi hatırladım bu gün kullanmaya kıyamadığımız hani içinde 48 renk olan yağlı pastel boyayı. Anneme istisnasız her yıl  kırtasiye girdiğimizde bağıra çağıra aldırdığım MonAmi’yi. O kadar güzeldi ki resim dersini beklerdim heyecanla, açar kapağını koklardım ve merak ederdim nasıl yapıldığını (inanın halen bilmiyorum). Ve birde o gün geldiğinde hangi renkle başlasam diyip seçemediğim boyayı kıra döke kullanan ilk aşkımı . Ne üzülürdüm yas olurdu resim dersi benim için tüm iştahım kaçardı. Şimdi ise bir pastel boyası kırıldığı için üzülen ben her gün kırılıp dökülmekteyim. Altın sarısına ve gümüş rengine kıyamayan ben her gün izin vermekteyim en kıymetlilerimi kullanmalarına.  Hayatın sana bir kutu boya sunduğunu ve her gelenin bi renk seçip onu tükettiğini farketmekteyim. Napayım ben böyle tanıyorum insanları belki de değer verip bunu süistimal etmeyeni arıyorum..Bekliyorum göğün üçüncü katına çıkıcak  Zühre yıldızının aynasında beni görecek olanı. Ya da aklın kimyası ile aşkın kimyasını ayıracak ve “ko gitsin” diyebileceğim birisini. Böyle birisi geldiğinde yıkacağım ego tahtımı, kalabalığın içinden çekip çıkarıp sonrada çokluğun içinde tek kılacağım onu . .

Ve bir gün gelipte sorarsa bana “Beni ne kadar çok seviyorsun” diye. Şu resmi gösterip bu kadar işte bu kadar diyeceğim. Gerçekten o da beni seviyorsa ne demek istediğimi anlayacaktır.